Het ruimtelijk beleid van rijk, provincies en gemeenten verandert. Het bestemmingsplan en de gemeentelijke structuurvisie zullen vanaf 1 januari 2012 cultuurhistorische waarden moeten gaan bevatten. Niet alleen de beschermde monumenten en stads- en dorpsgezichten worden in het bestemmingsplan aangegeven, het MoMo-beleid gaat verder: het is een gebiedsgerichte kijk op de omgeving van monumenten en ruimtelijke structuren. Waterlopen, een landgoed, parken in uitbreidingswijken of het ritme van bebouwing langs een oude route kunnen evenzeer van waarde zijn als een beschermd object. Verankering van cultuurhistorie vereist kennis over het aanwezige erfgoed. Welke selectie maak je als gemeente, wat zijn de kernwaarden? En op welke wijze zal cultuurhistorie zich in het planvormingtraject manifesteren?
Kennis van de ontwikkelingsgeschiedenis van een gemeente draagt bij aan ruimtelijke ontwikkelingen met identiteit en eigenheid. Zeker nu het onderwerp herbestemming niet meer van de agenda is weg te denken. De cultuurhistorische waarden kunnen per deelgebied in een gemeente sterk verschillen. SteenhuisMeurs helpt u bij het proces van selectie, typering en waardering, rapportage alsmede de politieke en publieke discussie. Wij leggen de verschillende beleidsdocumenten van Rijk, provincie en gemeente naast elkaar en voegen specifiekere gebiedstyperingen op de gemeentelijke schaal toe. Uit ervaring blijkt dat de gebiedstyperingen voor meerdere doelen bruikbaar zijn. Ze worden gebruikt als onderlegger voor de Welstandsnota, voor de Gemeentelijke Structuurvisie en als inleiding van beeldkwaliteitsplannen. Zo werkt een gemeente aan complementair en transparant beleid, waarin één verhaal als basis wordt gebruikt. Dit is niet alleen efficiënt maar ook eenduidig in de communicatie tussen bestuurders, gemeenteraad, bewoners en ondernemers.
